گزيده‌اى از اخلاق حضرت امام على بن موسى الرضا عليهما السلام اخلاق الهى ابراهيم بن عباس مىگويد : هرگز حضرت امام رضا عليه السلام را نديدم كه با سخنش به كسى جفا كند و هرگز نديدم كه سخن كسى را پيش از آنكه به پايان آورد قطع نمايد و احدى را از نياز و حاجتى كه قدرت بر ادايش داشت ردّ نساخت و هرگز پايش را در برابر همنشينى دراز نكرد و هرگز احدى از غلامان و خدمتكارانش را ناسزا نگفت و هرگز نديدم كه آب دهان بيرون بيندازد و هرگز نديدم بخندد بلكه خنده‌اش تبسم بود . هرگاه به خلوت مىنشست و سفرهء غذايش را در برابرش مىنهادند ، غلامان و حتى دربانان و كارگزاران را براى خوردن غذا با او بر سفره‌اش مىنشاندند ، در شب كم خواب بود و بسيار شب‌زنده‌دار ، اكثر شب‌هايش را از سر شب تا صبح بيدار بود ، بسيار روزه مىگرفت و روزهء اول و وسط و آخر ماه از او فوت نمىشد و مىفرمود : اين روزهء [ تمام ] روزگار است ، صدقه و كار نيك پنهانى او بسيار بود و بيشتر صدقه و كار نيكش در شب‌هاى تاريك بود . كسى كه گمان كند در فضيلت مانند او را ديده ، باورش نكنيد « 1 » !

--> ( 1 ) - عيون أخبار الرضا : 2 / 184 ، باب 44 ، حديث 7 ؛ بحار الأنوار : 49 / 91 ، باب 7 ، حديث 4 .